Huis gekocht

Ja. Jaaaaa. Eindelijk is het dan zover. Al even geleden deelde ik op Twitter al het heuglijke feit dat ons bod op een huis geaccepteerd was. En nu is het officieel zover. Alles is geregeld, het huis is van ons. We hebben gewoon een huis! Een écht huis! Bron beeld

In september woon ik zes jaar in het appartement in de Zwolse binnenstad. Mijn eerste eigen plekje, de plek waar ik op mezelf ging wonen. Mijn echte eigen huisje die ik meteen inrichtte zoals ik het wilde. In het begin vond ik het waanzinnig om in de stad te wonen. Alles dichtbij! Winkels, café’s, restaurants. Door de jaren heen kreeg ik een haat-liefdeverhouding met (inmiddels) ons thuis. Ik werd het lawaai vanuit de stad zat, het werken vanuit de woonkamer werd langzaamaan wat minder leuk en het gebrek aan een tuin werd in de zomer toch wel erg jammer.

We hebben láng gezocht. Echt heel lang. Belachelijk lang. Ontzettend veel huizen bekeken, ons ingeschreven voor heel wat nieuwbouwprojecten. Veel getwijfeld, is dit het? En ik denk bij een huis: bij echte twijfel, niet doen. Natuurlijk zal je altijd een of meerede compromissen moeten sluiten (denk ik, als je niet een oneindig budget hebt), maar het moet goed vóelen. Meteen. Steeds zeiden mensen me: ‘Je vóelt het meteen als het jouw huis is’. Dat was telkens niet het geval. We bleven zoeken, bekijken. Was ik niet te kritisch? Maar ik wist ook: er komt een keer een huis dat voldoet aan al die eisen. Het komt. En die zal het wachten waard zijn.

Mijn moeder wees me op het, inmiddels ons, huis. Op Funda was ik meteen verliefd, maar ik had inmiddels ook de ervaring dat ik daar niet teveel op af moet gaan. Och, wat kan een huis tegenvallen in het echt. Op de dag dat het huis op Funda kwam, belde ik meteen de makelaar. ‘Er is wel érg veel belangstelling voor, je staat maandag als derde kijker.’ Of het niet wat eerder kon. ‘Nee, sorry. Het staat al zó vol. Dit is denk ik zó verkocht.’

Maandagochtend half twaalf gingen we kijken. Het was mooier dan op de foto’s. [Hier had ik allemaal omschrijvingen van hoe het huis er van binnen uitziet, maar ik wacht liever nog even met dit soort dingen delen tot het van Funda af is, er zijn mensen namelijk Inspector Gadget aan het spelen ;-)]

Nog nooit eerder deed ik een bod op een huis, maar Willem en ik waren het er over eens: we gaan nu bieden. Dit huis willen we. We boden. Drie kwartier later stond ik in de rij bij een broodjeszaak, toen ‘Makelaar’ op mijn telefoon stond. Ik glipte de rij uit en snelde naar buiten. ‘Met Cynthia’.  ‘De eigenaren hebben het bod geaccepteerd. Er stonden nog zestien bezichtigingen gepland, maar ze vinden jullie bod heel acceptabel en willen ervoor gaan.’ Wat? Wat?! Natuurlijk, onder voorbehoud. Van financiering en van het bouwkundig rapport dat we nog wilden laten opmaken. Maar het bod was geaccepteerd. ‘In principe kunnen jullie er 31 augustus in’.

Ik geloof het nog steeds niet. Een huis. Een echt huis. Precies wat ik in mijn hoofd had. Ruim. Jaren 30. Van buiten authentiek, van binnen modern en ‘nieuw’, maar wel met die oude details. En een tuin! Och, een tuin. Wat ben ik blij! En wat is het het wachten waard geweest, ook al duurde het wel héél lang. Nu gaat alles ineens razendsnel en ben ik dolblij dat we hebben gewacht op dit fijne huis.

Ik zal je meenemen in het verhuis- en inrichtproces! Dat heb ik bij mijn eerste verhuizing naar dit appartement ook gedaan, en dat zal ik nu ook doen. Blij! Laat me weten als je specifieke dingen wilt zien 🙂