Ik dacht eerst: geen witte trouwjurk
Toen Willem mij vorig jaar ten huwelijk vroeg, dacht ik eerst dat ik geen ‘echte’ trouwjurk wilde. Ik dacht aan een pak of jumpsuit, of gewoon ‘iets heel anders’ dan een trouwjurk. Maar naarmate de tijd vorderde en ik inspiratie ging opdoen, veranderde dat idee toch. Ik houd best van uitpakken en mezelf opdoffen, en als er dan een goede gelegenheid is, is dat toch absoluut deze bijzondere dag? Daar kwam bij dat ik er niet te ‘zakelijk’ uit wil zien, en een pak is dat toch al snel. Ik besloot tóch een fitting in te plannen bij La Bella Blanca, een van de bekendste bruidsmodezaken uit de omgeving hier (ze zitten in Zwolle).
En toen was natuurlijk het hek van de dam.
Alle foto’s in deze blogpost zijn gemaakt door Atelier Mabel.
De voorbereiding
Ik wist niet zo goed wat ik van het passen kon verwachten. Hoe gaat zoiets?
Ik bereidde me op een paar manieren voor:
- ik wist wat ik echt níet wilde (en dat was vooral een hele ‘grote’ jurk met een grote rok. Ik wilde echt geen prinsessenjurk met een poofy onderkant. Ook wilde ik zeker geen sluier, en ik wilde ook niet iets degelijks.)
- ik wist ongeveer wat ik wel wilde (graag iets relatief aansluitends, en in mijn hoofd zat aan de ene kant heel eenvoudig en minimalistisch en aan de andere kant juist van top tot teen in kant, dus een beetje die twee uitersten)
- ik deed mijn haar mooi (een beetje zoals ik het voor me zie op de bruiloft) en maakte mezelf goed op, zodat ik ‘het hele plaatje’ kon zien
Ook nam ik spanx mee, maar dat bleek niet nodig, want jemig, wat zijn die jurken forgiving. Bijna alle jurken die ik heb gepast hadden een corset en een soort beha ingebouwd, waardoor het bovenlijfje heel mooi stevig zat. Echt verrassend, dat wist ik niet en had ik ook nog nooit ervaren.
De fitting
Ik nam drie vriendinnen (Harma, Eveline en Hanneke), mijn moeder en fotograaf Mabel mee naar de fitting. Gezellig en leuk om samen te doen en ook fijn om wat extra ogen en meningen te hebben.
‘Ga gewoon eerst lekker rondkijken en kies ongeveer zes jurken uit die er meteen uitspringen. Ik kies ook twee jurken voor je uit en dan gaan we passen!’
Wat een feest om tussen allll die prachtige jurken te kijken, en dan ook nog dingen uit te mogen zoeken om te passen. Ik moest er eventjes in komen, de eerste jurken voelden een beetje als een verkleedfeest, en ik moet zeggen dat dat minder werd naarmate ik meerdere jurken gepast had. En ik ontdekte ook voor mezelf: de jurk die NIET als een verkleedfeest voelt, de jurk waarin ik mezelf voel, dát is hem.
Ik heb vanalles gepast. Van de meer poofy jurken tot een wat meer simpele halterjurk, jumpsuits (ja, toch ook even geprobeerd), van top tot teen in parels en glitters en alles daartussenin. Ik was zo verrast over hoe mooi alles zat, en over de kwaliteit. Ik koop mooie kleren voor mezelf, maar dít is wel echt even wat anders. Zo bijzonder om dat allemaal te proberen en te kijken hoe het staat.
Het hielp enorm dat Wicher, mijn bridal stylist, een vrolijke, kundige jonge vent is die me heel erg op mijn gemak stelde. Hij begeleidde me in en uit vele jurken, gaf goed advies en liet me vooral lekker mijn eigen mening hebben en ‘voelen’. Ik denk dat dat voor mij het belangrijkste was. Hoe ik me voel in een jurk. Dat het geen theaterstuk is met een kostuum, die dag. Maar dat ik me helemaal mezelf voel, al zij het wel een beetje extra natuurlijk. En dat vind ik ook zó leuk. Want als er een dag is waarop je extra kan zijn, dan is het wel echt die dag.
DE Jurk
Ik paste veel. En er waren een paar jurken die ik meteen prachtig vond, maar waarbij ik ook nog wat aan te merken had. Teveel stof, te grote rok. Dat soort dingen. En toen trok ik één jurk aan die ik eigenlijk een beetje voor de grap uit het rek had gehaald. Zo van. ‘Oké, DIT wil ik ook wel even passen… gewoon om te kijken hoe het staat.’
En dat werd hem.
En verder verklap ik niks, volgend jaar laat ik het natuurlijk zien na de grote dag!
Dit was in ieder geval ontzettend leuk. Zoveel leuker dan ik had gedacht.