Week 2 – 2025 (week 1 na de operatie)

Ik deel in deze blogs geen expliciete foto’s of hele gore details. Wel vertel ik over de operatie en het herstel, als je dat niet chill vindt, dan moet je deze blog misschien niet lezen.

Lees ook even deze blog over hoe ik tot de keuze ben gekomen om een buikwandcorrectie en borstvergroting te laten doen, voor wat meer context.

Op 7 januari 2025 is het zover: ik word geopereerd. Mijn buikflapjes die over zijn gebleven na 30 kilo afvallen worden weggehaald, en mijn borsten krijgen hun volume terug. Een moment waar ik al sinds de zomer van 2024 heen leef, want toen maakte ik deze keuze. En het is iets waar ik al een hele tijd mee ‘loop’, waar ik last van heb. Ik begin deze dag met een voedzaam ontbijt (ik maak mijn favoriete ontbijt van de laatste tijd, mijn cottage cheese pancakes) en ik schrijf wat in mijn journal. Ik voel me nu nog niet zo gespannen, maar wel een beetje emotioneel. Dit ‘probleem’ waar ik al zo lang mee loop, wordt vandaag opgelost.

Ik merk nu ook heel erg op hoe ik altijd m’n buik zoveel mogelijk bedek. Als ik ga zitten dan voel ik me oncomfortabel als ik niet iets voor/op mn buik heb. Ik kijk in de spiegel als eerst naar hoe m’n buik eruit ziet in een outfit. Ik doe een jurk of broek direct weer uit als m’n buik teveel uitsteekt of zichtbaar is. Wat een energie kost dat eigenlijk zeg.

En hoe ik zo snel mogelijk een bh aandoe als ik wakker word.
Dat hoeft straks niet meer.
En daar kijk ik echt zo ontzettend naar uit.

Ik heb nooit een platte buik gehad (als kind was ik dik) en dat was me ook nooit zelf gelukt met trainen en eten omdat er nu los vel zit. Dat gaat vandaag toch gebeuren.
En mooie borsten die bij dit lijf passen.

Ik moet deze dag om 12:15 in de kliniek in Amsterdam zijn, wat voor ons 1,5 uur rijden is. Willem gaat met me mee en slaapt in de buurt in een hotel, zodat hij in de avond bij me op bezoek kan en, als alles goed gaat, hij me morgenochtend weer mee naar huis kan nemen.

Eenmaal in de kliniek word ik nerveus. In de wachtkamer moet ik een beetje huilen. Ik weet dat dit een goede keuze is en ik wil het, maar ik ben ook bang. Voor de narcose, voor de pijn, gaat alles wel goed, bang voor de eerste nacht, bang voor alles waar ik geen controle over heb. De afgelopen weken heb ik mijn zenuwen aardig onder controle gehad, maar nu laat ik het maar even gaan.

Mijn naam wordt omgeroepen door een verpleegster en Willem moet gaan. Ik moet huilen en vind het heel kak dat hij nu weg moet. De verpleegster is superlief en vertelt me rustig wat ik moet doen. Al mijn kleren uit, spullen in een kluisje doen en mijn operatie-outfit aan. Dat is een soort dunne badjas en hele hoge strakke kousen (tegen trombose). ‘Laat het maar even lekker uit hoor, die tranen,’ zegt ze. ‘Liever eruit laten dan wegstoppen, want anders komt het er een ander moment toch wel uit.’ Dus ik huil nog eventjes. ‘Nou,’ glimlacht ze. ‘Gelukkig sta je er positief in!’ Door haar sarcastische grapje moet ik lachen.

We gaan een deur door en staan in een grote zaal met heel veel bedden. ‘Wil je nog een zenuwenplasje doen? Hier is het toilet,’ zegt ze. Ja, knik ik dankbaar. Ik ga nog even naar de wc en daar merk ik op dat ik per ongeluk in alle chaos in mijn hoofd mijn onderbroek aan heb gelaten. Die doe ik uit en heb ik in mijn hand als ik de toiletten uit kom. De verpleegkundige lacht. ‘Je had op zich maar één taak!’ Ik kan haar humor wel waarderen, ze maakt het wel eventjes wat luchtiger.

Ik mag in een bed gaan zitten. Het is is ongeveer 12:45u en mij wordt verteld dat we mooi op schema lopen en dat ik om ongeveer 13:15, 13:30 zal worden opgehaald door de anesthesist.

Ik mag daar nog even wachten. Ik zie mensen in bedden binnengereden worden, om uit te slapen na hun operatie. Dat vind ik wel een beetje intens om te zien, omdat sommigen moeite hebben met ademhalen of weer wegvallen. Vast niks ernstigs, maar het is een schouwspel dat ik nog nooit gezien heb.

Ik heb voor de verpleegkundigen, de anesthesist en de chirurg kaartjes geschilderd met een persoonlijk berichtje erop. Die deel ik uit zodra er iemand aan mijn bed komt. Ik voel me een klein kindje, met mijn tranen nog in mijn ogen, met mijn zelfgeschilderde kaartjes, maar goed, het is maar even zo.

Ik krijg een infuus, en plakkers op mijn rug en bovenbeen voor aan de monitor. Ik krijg antibiotica toegediend ‘voor de zekerheid’. Af en toe komt een verpleegkundige die langsloopt even kijken of alles oké is of om me te updaten over de planning. Mijn chirurg komt om me ‘af te tekenen’. Ik mag staan en zitten op de rand van mijn bed zodat zij precies op mij met een zwarte stift kan tekenen wat er straks opengaat en weg wordt gesneden. Ze merkt mijn zenuwen op en is heel lief. ‘Het wordt hartstikke mooi en we gaan heel erg goed voor je zorgen,’ zegt ze. Als ik mijn kaartje geef, krijg ik een dikke knuffel.

De anesthesist komt ook nog even langs met wat vragen en dan word ik al snel opgehaald. Ik mag zelf naar de operatiekamer lopen en op de tafel gaan liggen. Mijn infuus wordt aangesloten, ik krijg een grote rechthoekige plakker op mijn been (‘Ik werk met een elektrische scalpel, dit is om je te aarden’, vertelt de chirurg) en ik krijg al snel een kapje met zuurstof op mijn gezicht. ‘Ik ga nu de narcose toedienen in je infuus.’ Ik voel heel kort een soort wazigheid, mijn beeld wordt trillerig en dan ben ik weg.

Daar ben ik weer! Deze foto’s zijn genomen door Willem op mijn kamer, maar ik word wakker op de verkoeverkamer, precies op de plek waar ik ook zat te wachten voor ik de operatie in ging. Alles waar ik bang voor was (zieke pijn, misselijkheid, emoties, desoriëntatie) was er allemaal niet. Voor mijn gevoel was er 1 seconde voorbij, deed ik mijn ogen open en zag ik mijn chirurg en de anesthesist staan. ‘Alles is goed gegaan Cynthia, we hebben 570 gram huid weggesneden,’ vertelt mijn chirurg. ‘De narcose ging ook goed, je ging halverwege wel met je handen bewegen dus toen heb ik je nog wat bijgegeven,’ vertelt de anesthesist.

Ik voel me helder en ik heb geen centje pijn. Wellicht heb ik hiervoor al soort van gedommeld, half wakker, maar dat heb ik in ieder geval niet opgeslagen. Ik voel me prima en al snel word ik naar mijn kamer gereden. Ik deel een kamer met een andere dame die bijna dezelfde ingreep heeft gehad een uurtje eerder (al had zij een borstlift in plaats van een borstvergroting).

Ik app Willem en vrienden en familie en al snel komt hij langs. Ik voel me mentaal helemaal kiplekker (komt vast door alle medicatie die ik tijdens de operatie heb gehad) en fysiek voel ik heus wel dat er wat gebeurd is (ik voel druk en spanning op mijn buik en bij mijn borsten), maar ik heb geen pijn. We kletsen, we eten en rond een uur of 8 moet Willem weg.

Tijd om me langzaamaan klaar te maken voor de nacht. Ik heb een katheter in, waardoor ik er niet uit hoef om naar het toilet te gaan, en ik lig in een knik omdat ik de eerste week niet plat mag liggen of rechtop mag staan (al moet ik nu nog niet denken aan staan). Ik klets met mijn kamergenoot over hoe we ons voelen. Het is eigenlijk best wel fijn om met iemand samen te zijn die hetzelfde doormaakt, merk ik al.

Ik weet niet meer zeker of ik op dit moment al naar mijn buik en borsten kan kijken of dat dat de volgende dag was, maar in ieder geval gaat al snel mijn strakke drukpak open en mijn sportbh uit om even naar de wonden te kijken en zodat ik zelf het eerste resultaat kan zien. Mijn buik ziet er verkreukeld en gehavend uit, maar… plat! Het is gelukt hoor, de flapjes zijn weg, en ik heb een zichtbare navel op een platte buik. Heh? Raar. Mijn borsten, die mogen precies blijven zoals ze nu zijn, haha! Ze worden nog wat kleiner, want alles is gezwollen nu, maar ik vind ze er nu al prachtig uitzien.

Voor de nacht krijg ik de eerste keer medicatie in pilvorm, naproxen, oxycodon en morfine. En de nacht is ruk. Ik kan niet echt goed slapen, ik dommel wel een paar keer weg. Dus ik kijk op mijn iPad Winter vol Liefde en The Real Housewives of Amsterdam, en ik luister naar natuurgeluiden op mijn koptelefoon. Ik voel me soms heel oncomfortabel, mijn buik staat heel strak, en ik voel soms wat lichte pijn, maar niet zo erg als ik had verwacht. De katheter schuurt als ik een beetje probeer te verliggen.

Maar! Na elke nacht breekt weer de ochtend aan (cliché, cliché) en al sliep ik niet echt, ik voel me hier wel comfortabel en er wordt zo goed voor mij gezorgd. De verpleegkundigen zijn allemaal zo lief en voorzichtig, echt heel fijn.

Hoe het kan dat ik er zo fris en fruitig uit zie, Joost mag het weten, en het gekke is, ik voel me ook lang niet zo slecht als ik zou verwachten. Ik krijg ontbijt (met heel veel pindakaas, haha) en al heb ik geen trek, ik eet het wel. Al snel mag mijn katheter eruit. Ik had verwacht dat het pijn zou doen, maar het voelde gewoon een beetje gek.

Het idee is dat ik deze ochtend naar huis mag, maar ik moet eerst zelf naar de wc kunnen. Dus ik probeer wat meer water te drinken en na een paar uur komt Willem en dan ga ik het doen. De eerste keer opstaan, de eerste stapjes lopen, op het toilet zitten en plassen.
Het klinkt zo simpel, maar dit voelde echt als een enórme opgave. ‘Ehm, hoe kom ik precies uit dit bed?’ vraag ik de verpleegkundige. Ze vertelt me hoe ik dit het beste kan doen. ‘Je kan het beste het bed wat rechter op zetten, dan een beetje op je zij rollen en vervolgens kan je rechtop komen zitten en je benen over de rand van het bed zwaaien.’
Dat klinkt erg makkelijk, maar dat is het niet. Het kost me ontzettend veel inspanning om op de rand van het bed te gaan zitten, en naar de wc lopen is ook intens want ik moet dat voorovergebukt doen, er mag nog geen spanning op de wonden komen. Maar: het lukt! Plassen check.

Daarna aankleden en in de rolstoel om naar huis te gaan. Ik heb tegen veel dingen opgezien maar ik had niet zien aankomen dat dit zo moeilijk zou zijn, haha. Aankleden voelt alsof ik een marathon moet lopen en rechtop zitten in een rolstoel voelt echt niet oké. Mijn lichaam roept: GA ALSTUBLIEFT WEER LIGGEN. Maar ik wil naar huis. Willem duwt me in de rolstoel, de lift in, naar beneden, naar buiten. En daar ga ik even niet goed. Ik begin enorm te zweten, ik word licht in mijn hoofd. ‘Geef me dat kotszakje, snel!’ pers ik eruit. Blijkbaar ga ik even out (vertelde Willem mij) en daarna voel ik me al wel wat beter. Gelukkig niet overgegeven, maar wat voel ik me slecht.

De rit naar huis gaat best oké. Ik zit in een halve lig-stand en heb mijn kotszak paraat. Gelukkig heb ik hem niet nodig.

Deze eerste dagen zijn eigenlijk het vervelendste. Ik ben misselijk, ik kan me niet makkelijk bewegen, staan is lastig (en ik moet wel elk uur even uit bed en wat stapjes zetten), ik kan niks zelf en naar de wc gaan is een enorme onderneming. Laat staan douchen.

Vrijdagnacht is het dieptepunt omdat ik door de misselijkheid enorm moet overgeven. Dat doet ontzettend veel pijn aan mijn buik. Elke inspanning is even teveel en als ik naar de wc probeer te gaan, gaat het mis. De hele nacht blijf ik misselijk en komen er golven van zweetaanvallen en intense misselijkheid. Die nacht slaap ik niet en ik voel me zo slecht. Ik heb in deze week meerdere keren contact met de kliniek, want als zoiets als dit gebeurt dan wil ik even checken of het normaal is. Ook het feit dat ik nog niet naar de wc heb gekund voor nummer twee. Het is allemaal normaal, maar ik moet wel in de gaten houden dat ik geen koorts krijg of dat het erger wordt.

Dit was ‘m, de eerste 7 dagen na de operatie. Dit waren de 7 meest pittige dagen, met de meeste fysieke uitdagingen. Op zich kan ik me prima overgeven aan het feit dat ik niet zoveel kan, en mentaal zit ik er wel goed in. Maar sommige momenten zijn wel even pittig, maar het helpt heel erg dat ik elke dag kleine stapjes vooruit ga en kleine mijlpalen kan vieren. En natuurlijk dat de mensen om me heen zo lief voor me zijn. Willem was deze hele week vrij van werk, en dat was ook echt nodig, want bij alles had ik hulp nodig. De week hierna gaat hij vanuit huis weer aan het werk.

In de volgende post neem ik je mee in de tweede week na de operatie!

Ik heb deze operatie bij de Velthuis Kliniek laten doen door dokter Felicia Smits. Ik heb dit helemaal zelf betaald en het is geen samenwerking.